دارم به اون هدفم تو رشته عکاسی میرسم و شوق شروع این هدف شب ها خواب رو از سرم گرفته، بلاخره بعد از 6،7 ماه کلنجار رفتن و تصمیم گرفتن و از تصمیم پشیمون شدن تصمیم خودم رو گرفتم و کارهای ابتدای این هدف رو

چند روز دارم این کلیپ حامد بهداد نگاه میکنم ،اونجا که میگه "پشیمونی یعنی چی؟ زندگی کردم اون لحظه رو وجود داشتم حتی به غلط " بعد برمیگردم به زندگی خودم نگاه میکنم و میبینم چقدر عذاب وجدان ها داشتم و چق

من هروقت این آهنگ لعنتی Familiar رو گوش میدم یاد تو میوفتم ،تو هر حس و حالی باشم تو میای جلوی چشم هام، تو اون بخشی از زندگی من هستی که دوسش دارم،با اینکه حالم خوش نبود،با اینکه نداشتمت و دوست داشتم تو

اینروزا بیشتر از هر وقت دیگه ی قلبم درد میکنه و خودم رو میزنم به کوچه علی چپ که شاید مادر زادی هستش و منم مثل مامان... اینروزا هرکی ازم میپرسه چطوری میگم عالی و بهتر از این نمیشه، اصن با این مردم همیش

امروز تایم آزاد دارم ،حوصله م خونه سر رفته بود ، "ن " خونه نیست و رفته مسافرت ، اومدم وبلاگم چیزی بنویسم و و دیدم حق مطلب ادا نمیشه ،رفتم و کامنت های گذشته رو خوندم کامنت های سال 93،94،95،96 ...حس عجی

یه جوری داریم میریم جلو که حواسمون به پشت سر نیست،اینکه کی بودیم و کجا بودیم،یهو به خودمون میایم میبینیم ای بابا این منی که جلو آینه وایساده چقدر با من فرق داره ،اصن این کجا و من کجا...دیدی ؟ تاحالا برات پیش اومده؟ من که دیگه دارم میترسم از آینه ،اصن ژولیده میرم بیرون !بهتر از اینکه تو آینه با آدمی روبرو بشم که من نیست...

یه جوری درگیر کار و زندگی شدم که گاهی وقتا یادم میره ،یادم میره تو دلم چه خبرای بوده... بعضی چیزا گوشه قلب آدم برای همیشه موندگارن ،فقط گاهی وقتا باید بهش سربزنی ،یه عکس ،یه نوشته ،یه اتفاق مشابه ،آدم برمیگردونه به گذشته ... من هنوزم گاهی برای گذشته بغض میکنم ،برای بعضی خاطرات شیرین ،زندگی یه جوری داره منو با خودش میبره جلو که روزهارو گم میکنم،بعد وقتی به خودم میام میبینم چقدر کم دارم برای خودم تایم میذارم..زندگی آدم تو خودش غرق میکنه...